وحشی این دیده که گردید همه اشک امید

گرم شد کاتش من باز مکن تیز و برو

می نشستم که مگر خار غم از پا بکشم

داد دشنام که تقریب مینگیز و برو

آب حسرت کن و از دیده فرو ریز و برو