به دیر رو که پر است از می دو ساله پیاله

خوش است بزمگه یار و ناله نی مطرب

ز دست یار کشیدن میان لاله پیاله

صفای خاطر رندان ز چله خانه نیابی

بود علامت باران اشک خرمی ما

شبی که باده روشن مه است و هاله پیاله

اگر به چشم تو دعوی نکرد از سر مستی