میرد به قفس مرغ پر و بال شکسته

نگذاشت کسادی که غباری بنشانیم

زین جنس محبت که بر او گرد نشسته

هرگز نرهد آنکه تواش بند نهادی

وحشی نتوان خرمن امید نهادن

زین تخم تمنا که تو کشتی و نرسته