هرگز طلب نکرد دل باز رسته ای

کو جرگه ای که باز نماند نشان از او

جز جان زخم خورده خونابه بسته ای

قیدیست قید عشق که ذوقش کسی که یافت

عشرت در آن سر است که آید برون از او

هر بامداد چهره به خونابه شسته ای

وحشی خموش باش که آتش زبان نشد