گیرم ز ناز منع توان کرد حسن را

رانم دلیر رخش طلب را چه می کنی

گر من به دل فرو نخورم دشنه های ناز

آن غمزه حریص غضب را چه می کنی

چشم نیازمند طلب را چه می کنی

با چشم شوخ نیز گرفتم بر آمدی

آن خنده نهانی لب را چه می کنی