ز باران بهار حسن آبی بر گلستان زن

که آن مژگان کج می آزماید زخم چوگان را

سر سد جان خون آلود بر نوک سنان گردد

کند چشم تو چون تعلیم لعب نیزه مژگان را

که اندر مهر جان پر گل کند دیوار بستان را

ز روی خویش اگر نقشی گذاری بر درمشرق

ز خجلت کس نبیند بعد ازین خورشید تابان را