ز رشک خامه دارد در سیاهی آب حیوان را

چنان پیشش کشی کش بشکند سد جای پیشانی

کنی چون بر میان کوه محکم دست فرمان را

سخندان داورا وحشی که خضر طبع جانبخشش

فکنده کشتیش در قلزم فیض ثنای تو

که سازد موجه او کان گوهر جیب و دامان را

چه گوهرها که گردون را اگر درجی ازین بودی