ز اضطراب چو بر سطح مستوی سیماب

که تا معاند او باشد و مخالف او

به دیگری نرسد نوبت عذاب و عقاب

چو بر سپهر زند بانگ ثابتات شوند

روای منجم و از ارتفاع مهر مگو

که مهر پایه قدرش ندیده است به خواب

به ذروه ای که بود آفتاب رفعت او