فتاده پهلوی تقویم کهنه اصطرلاب

روای منجم و از ارتفاع مهر مگو

که مهر پایه قدرش ندیده است به خواب

به ذروه ای که بود آفتاب رفعت او

به نعل دلدل او چون رسد مه نو تو

رو ، ای سپهر و مپیمای بیش از این مهتاب

سواره بود و ز دنبال او فلک می گفت