خانه زادیست کهین قلزم احسان ترا

دهر را همت عالی تو گر معمار است

یا مرنجان به رکاب زر خود کابلق چرخ

خوش بلند است ولیکن نه چنان رهوار است

در یکتا که بهین زاده دریا بار است

آرزوی دل کس را به زبان نیست رجوع

پیش رای تو که مستغنی از استفسار است