بیند رخ غزاله که از لاله احمر است

با آب کرد آتش سوزان به عدل او

صلحی چنان که بط همه جا با سمندر است

گر شیر در زمان بهار عدالتش

از خوف تب کند که مبادا گمان برند

کن سرخی از تپانچه ظلم غضنفر است

آنجا که نفس نامیه را تربیت کند