به کنج بی کسی و غربتم من آن مرغی

به ما عداوت دیرینه در میان دارد

اگر نه تیر جفا بر کیمنه می فکند

چرا سپهر ز قوس قزح کمان دارد

که سنگ تفرقه دورش ز آشیان دارد

منم خرابه نشینی که گلخن تابان

به پیش کلبه من حکم بوستان دارد