بلعجب رخشی که گر تازاندش رو بر ابد

آنقدر رفعت که آویزند دزدی را ز دار

خویش را انداخت گردون در رکاب او ولی

زود می ماند که بس تند است رخش این سوار

در نخستین گام بر فارس کند امسال پار

در سر میدان چو خود را گرد کرده همچو گوی

پای او از گوشه سم کرده گوشش را فکار