که گدای توام نه از همه کس

که مرا هم گدای خویش شمار

آنقدر گویم ای که دست و دلت

مایه بخش معادن است و بحار

همه کس داند از صغار و کبار

فرقه خود پسند کس مپسند

همگی عجب و جملگی پندار