گو بیا کان و ببین دست گهر بارش را

لیک آهی که علم می کشدش از دل زار

دیده بخت عدوی تو چنان رفته به خواب

که عجب گر شود از صور قیامت بیدار

خیز گو ابر و کف همت او در نظر آر

کان ز بخشش نکند بحث بر از پستی کوه

وین ز ریزش نزند لاف ز بالای بحار