من خود آزرده دلم با دل خویشم بگذار

ای فلک چند ز بیداد تو بینم آزار

چند ما را ز جفای تو دود اشک به روی

ما به روی تو نیاریم تو خود شرم بدار

از جفاگر غرضت ریختن خون من است