سنگباران شدم از دست غم دهر و هنوز

نیست آن چیز کواکب که درآید به شمار

گر فلک مرهم زنگار کنم کافی نیست

بسکه این سینه ز الماس نجوم است فکار

بخت سر گشته ام از خواب نگردد بیدار

چند باشم به غم و غصه ایام صبور

چند گیرم به سر کوچه اندوه قرار