هست با سبزه گلنار مدامش سر و کار

آنکه چون گل به هواداری او خندان نیست

که درین مهره گل گشته نهان در زنگار

آنکه چون گل به هواداری او خندان نیست

لیک زهری که بود در ته جامش سبزه

لیک خونی که بود بر سر داغش گلنار

توسن قدر تو زان سوی فلک تا بجهد