شیرینی فراغ کند تلخ در مذاق

بر سینه ای که نوک فرو برده خنجرش

از رشک رشته در او گریه صدف

اندر گلو گره شد خوانند گوهرش

زهری که آشکار شد از طرف شکرش

بلبل ترانه می کشد از گل به سبزه وار

تا دیده بر کناره گل سبزه ترش