همی چشم داریم از آن تاجور

ببرد دل از ترس کیهان خدیو

به ما بر چنین خیره شد رای بد

که مغز دو فرزند شد جای بد

که بخشایش آرد به ما بر مگر

اگر چه بزرگست ما را گناه

به بی دانشی برنهد پیشگاه