چوهست قطره فشان ابر رحمت تو چه باک

شود چو چشم پرآبم هزار کشتی غرق

دمی که قلزم خوناب دل زند کولاک

در آتشیم چو وحشی ز سوز سینه ولی

سحاب لطف بباران به ما سیه کاران

که حرف نامه عصیان ما بشوید پاک