زانکه بسیار شد مکرر گل

گر نیاید ز جوی لطف تو آب

نخل طبعم کی آورد بر گل

خیز وحشی که در دعا کوشیم

تا شود از نتیجه صرصر

پست و با خاک ره برابر گل

باد آزار آه خصم ترا