بر هوا می افکند از خرمی دستار گل

تا شنید از باد پیغام وصال یار گل

گرنه از رشگ رخ او رو به ناخن می کند

مانده زخم ناخنش بهر چه بر رخسار گل

تا نگیرد دامنش گردی کشد جاروب وار