می شمارد خار را در عالم پندار گل

تا زبان گل کشد بر صفحه بی پرگار آب

تا بود آیینه ساز باغ بی افزار گل

آنکه یکرنگ نقیضت گشته وز بیدانشی

باد رنگی کز رخش گردد سمن زار آینه

بسکه او را از برص بنماید از رخسارگل