که مصون است کمال تو ز آسیب زوال

عزمت آنجا که شده در مدد ناصیه صلب

ریشه در آهن و فولاد فرو برده نهال

می شود کور حسود تو و درمانش نیست

دایم از نیر تابنده به سمت الراس است

گو به سوراخ نشین شب پره ، کوته کن بال

گرنه هم لطف تو باشد سپر جان عدو