از رخش در پس آیینه گریزد تمثال

دست انصاف تو آن کرد که در پای حمام

حلقه دیده باز است چو زرین خلخال

گر کند خصم تو در آینه آن روی کریه

جودت از بلعجبیها شده مغناطیسی

که کشد جذبه اش از کام و زبان حرف سال

هیچ حرف طمع از دل به سوی لب نشتاف