به تنگنای رحم از جدایی در تو

به نوک نیزه گشاید قضای بد قیفال

شجاعت تو که مرآت نصرت و ظفر است

در او به صورت رستم عیان شود تمثال

نشسته در پس زانوی حسرتند اطفال

به بیشه غضبت خفته هر قدم شیری

به جای ناخنش الماس رسته از چنگال