مهابتت که سواریست اژدها توسن

نشسته در پس زانوی حسرتند اطفال

به بیشه غضبت خفته هر قدم شیری

به جای ناخنش الماس رسته از چنگال

ز پشت شیر کشد به هر تازیانه دوال

پی ثنای تو سر برزند جواهر نطق

بسان جوهر تیغ از زبان مردم لال