ز فرط ظلمت شب تنگنای عالم خاک

به سان خشک لبی برکنار آب زلال

نموده هیات پروین به عینه چون گویی

که کرد از اثر آبله بسی تبخال

سیاه شد چو شبستان خاطر جهال

سیاهی شب دیجور تا بدان غایت

که بعد حرق هوا التیام بود محال