دورت از گرد مناهی ست به حدی رفته

که فرو می نگرد گاهی ازین گوشه بام

کثرت مایه اجلال تو می آرد روز

کسوت حد و نهایت بدر بر اجسام

که چو بزم ملک آنجا نه نشانست و نه نام

ز آنچه از زخمه به تار آید و از تار به گوش

وانچه از خم شده در شیشه و از شیشه به جام