چنان گردی کز آن گر مایه باشد شام دوران را

اجل از جا جهاند رخش و پیش صف دهد جولان

شود روی زمین از مرد همچون عرصه محشر

بود سطح هوا از گرد همچون نامه عصیان

نیارد برد روز وصل ظلمت از شب هجران

ز بس نوک سنان سرکشان بر چرخ پیوندد

نماند در میان اختران یک چشم بی مژگان