هلال ار به کمالی رسد ز پرتو مهر

فتاده صیت سخای تو در بساط زمان

تو آفتاب منیری و من هلال ضعیف

من ابر مایه ستانم تو بحر فیض رسان

یقین کز آن نشود نور مهر را نقصان

و گر به ابر رسد مایه ای ز رشحه بحر

محیط را چه غم از بودن و نبودن آن