بسکه ما را پاره شده از قطع هامون آبله

بسکه از پهلو به پهلو گشته ام در بزم غم

کرده پهلویم سراسر همچو قانون آبله

گل شد از خون دشت و دیگر راه بیرون شد نماند

گر نیاید بر زمین پایش ز شادی دور نیست

در ره لیلی زند چون پای مجنون آبله

نسبت خود می کند گوهر به دندانش درست