آورد از غنچه نورسته بیرون آبله

خیز تا راه دعا پوییم وحشی زانکه شد

پای طبع ما ز جست و جوی مضمون آبله

تا درین گلزار ایام بهاران شاخ گل

آنکه چون گل نیست خندان از نسیم حب او

باد او را غنچه دل غرق خون چون آبله