سجده درگهش ای چرخ زیاد از سرتست

همه جا تیغ بروید به دل برگ گیاه

سایه طایر باسش نگذارد که شود

بیضه در فصل تموز از تف خورشید تباه

مکن این بی ادبی راست کن آن پشت دو تاه

پیشتر زانکه بیابی ادبی بر سر این

بهتر آنست که داری ادب خویش نگاه