بر سر مسخرگان زود شود ژولیده

که نخواهد شدن از صور سرافیل آگاه

خصم پر کید تو ریشی که شدش دستویز

عنقریب است که آویخته از تخته کلاه

آن دمی را که زند شانه به ناخن روباه

داورا نادره بی بدلان سخنم

هر دو مصراع به صدق سخن من دو گواه