کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع دوم · شماره 106

ز نا قابلی قابل خر چرانی

چهرهٔ وحشیشاعر
قالبقصیده

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 103

    خری چند مایل به جلهای رنگین

    #
  2. 104

    ددی چند راغب به آفت رسانی

    #
  3. 105

    همه صاحب اسب و استر ولیکن

    #
  4. 106

    ز نا قابلی قابل خر چرانی

    انتخاب‌شده
  5. 107

    سزاوار آن جمله کز اسب و استر

    #
  6. 108

    کشی زیر و بمشان زنی تا توانی

    #
  7. 109

    پس آنگه شترها کنی پیش هر یک

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 106 از «قصیده شماره ۳۹ - قصیده» است.