عشقبازی به سبزه اش کیش است

آنچه دستم به دامنش نرسد

گر چه سعی طلب ز حد بیش است

طرفه صحرا دوی ست ، خاصه بهار

خردسالی ست شسته لب از شیر

پدرش غوچ و مادرش میش است