چو می دیده که تیغش کارگر نیست

ز پاسش دیده حکمت غنوده

به هر زهری که ره می برده سودا

مزاجش را به آن می آزموده

به آن شغل اهتمامش می فزوده

به کارش کرده زهری آخر کار

که جز جان دادنش درمان نبوده