گر بود شال پاره می پوشند

لوح هستی خویش شسته ز خویش

تنشان را ز شال عاری نه

و ز لباس زر افتخاری نه

گر بود خشک پاره می نوشند

چه کنند اسب و استر رهوار

پای را باد قوت رفتار