به عوارض جماعتی نازند

بخت سبزش نمی نمود گریز

هر چه آن گاه هست و گاهی نیست

پیش عقلش زیاده راهی نیست

که اسیران نعمت و نازند

هر که همچون تو همتش عالی ست

فارغ از کیسه پر و خالی ست