بر گه زده سد گره جبینش

نیمی ست ز خشت آبخانه

مانده ست به روز گه نشانه

بی وجه به خلق خشم و کینش

او را گرهی که بر جبین است

چون برگه گاو نقش چین است

تا آن گرهش ز گه گشاید