آورد خمی ساقی و پیمانه بر آن زد

تا بوی میی هست در این میکده مستیم

مطرب به نوای ره ما بی خبران زن

تا جامه درانیم ره جامه دران زن

تو نیز بجو ساز خود و زخمه بر آن زن

زان زخمه که بی حوصله از شحنه هراسد

خنجر کن و زخمش به دل بی جگران زن