سد مرده سر مست سر از گور برآرد

آن می که افق چون شودش دامن ساغر

خورشید ز جیب شب دیجور برآرد

آن می که چو ته مانده فشانند به خاکش

آن می که گر آهنگ کند بر در و بامم

ماتم ز شعف زمزمه سور برآرد

آن می که چو تفسیده کند طبع فسرده