ما گوشه نشینان خرابات الستیم

آبی که زند موج ز دریای خم او

در زردی خورشید قیامت به خود آییم

ما را که صبوحی ست ز صهبای خم او

تا بوی میی هست در این میکده مستیم

وحشی مگر آن زمزمه از چنگ برآید

کز عهده شکر می ساقی به درآید