با اسیر غم خود رحم چرا نیست ترا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست ترا

التفاتی به اسیران بلا نیست ترا

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترا

فارغ از عاشق غمناک نمی باید بود

جان من اینهمه بی باک نمی یابد بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی