ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد

زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی

یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

شب به کاشانه اغیار نمی باید بود

غیر را شمع شب تار نمی باید بود