مسکنم ساکن صحرای فنا می داند

چین بر ابرو زن و یک بار به ما حرف مزن

درد من کشته شمشیر بلا می داند

سوز من سوخته داغ جفا می داند

همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاکبازم هم کس طور مرا می داند

عاشقی همچو منت نیست خدا می داند