از رنگ برون برد سیاهی

شاگردی رایت ار نماید

روشنگر آینه شود نم

رایی داری که گر تو خواهی

هر فرق که خاک آن ته پاست

گر خود سر من بود فلک ساست

پر ساخته دامن فلک را