هر فرق که خاک آن ته پاست

روشنگر آینه شود نم

رایی داری که گر تو خواهی

از رنگ برون برد سیاهی

گر خود سر من بود فلک ساست

پر ساخته دامن فلک را

جود تو که مایه بخش دریاست